Element zamontowany bezpośrednio nad silnikiem. Zestaw okienek umożliwia otwarcie przedziału silnika celem wyjęcia silnika na remont. Podczas bieżącej eksploatacji otwarcie okien powoduje nawiew świeżego powietrza dla silnika. Okienko jest również dodatkowym wyjściem awaryjnym z maszynowni.

Nazwa pochodzi od otworu w dnie kadłuba służącego do wprowadzania wody do wnętrza jednostki. Kingston ma prostą konstrukcję gdzie do pokrywy wierzchniej zamocowano zawór odcinający zakręcany podczas postoju statku. System pomp pobierających wodę zaburtową, kieruje odpowiednie przepływy do instalacji sanitarnych, chłodzenienia, pożarowych itp. Obsługa kingstona wymaga przeszkolenia załogi, ponieważ niewłaściwa obsługa może powodować problemy podczas żeglugi w ciężkich warunkach oraz zatopienie statku w przypadku nieszczelności.

Mesa – pomieszczenie znajdujące się na statku, służące jako jadalnia, miejsce zebrań załogi, wspólnego wypoczynku, do celów reprezentacyjnych, urzędowych odpraw itp. W mesie wywieszone zostały obrazy lokalnych artystów oraz w honorowym miejscu zdjęcie pierwszego kapitana statku Jerzego Hopfera.

Barometr – przyrząd do pomiaru ciśnienia atmosferycznego. W zależności od zasady działania, barometry dzielą się na cieczowe i sprężynowe.

Chronometr – zegar cechujący się dużą dokładnością i odpornością na zmienne warunki pracy. Tradycyjny chronometr okrętowy składa się z właściwego zegara w antymagnetycznej obudowie, zawieszonego w łożu Cardana wewnątrz drewnianej skrzynki, chroniącej go dodatkowo przed wpływem otoczenia. Dzienny chód chronometru był zapisywany w specjalnej książce i uwzględniany przy obliczeniach nawigacyjnych, jako że w nawigacji nawet kilkusekundowe odchylenie czasu powoduje błąd rzędu kilku mil morskich. Tradycyjne chronometry mechaniczne zostały wyparte przez chronometry elektroniczne oraz nawigację satelitarną.

Wskaźnik wychylenia steru to element pomiarowy służący do ustalenia przybliżonej pozycji steru względem osi łodzi.

Przechyłomierz, klinometr, to urządzenie służące do mierzenia przechyłu łodzi.

Element urządzenia sterowego, za pomocą której sternik kontroluje ustawienie płetwy sterowej. Koło sterowe ma duży promień, aby zapewnić odpowiednio duże przełożenie na przekładnię steru, czego ubocznym skutkiem jest konieczność wykonywania często dużej liczby obrotów, aby wychylić ster na burtę. Rozwiązanie z kołem sterowym stosowane jest na większych jednostkach pływających w miejsce prostego, ale wymagającego większej siły rumpla, który jest połączony z płetwą sterową na sztywno.

Okrągły lub owalny otwór w burcie, nadburciu lub powierzchni pokładu jednostki pływającej, często o wzmocnionych brzegach, przez który przeprowadza się liny cumownicze albo łańcuch kotwiczny.  

Urządzenie służące do podnoszenia i opuszczania kotwicy. Zasadniczą cechą odróżniającą windę od kabestanu jest pozioma oś bębna. Winda kotwiczna może mieć napęd ręczny lub mechaniczny, np. za pomocą silnika parowego, elektrycznego lub hydraulicznego.

Pneumatyczny sygnalizator dźwiękowy.

Rodzaj dzwonu używanego na jednostkach pływających do celów sygnalizacyjnych. Przy jego użyciu wybija tzw. szklanki oraz sygnały mgłowe, poruszając serce dzwonu za pomocą ringabuliny.

Brandenburski orzeł zwrócony w lewo dla patrzącego i trzymający w szponach trójlistną koniczynę. Najstarszy znany taki wizerunek pochodzi z dokumentu z 1521 roku, chociaż niektóre źródła (np. Otto Hupp) podają rok 1444.

Najwyższa kondygnacja na pokładzie. Znajduje się tam centralny punkt kierowania statkiem. Z tego też względu miejsce to powinno zapewniać dobrą widoczność wokół jednostki oraz możliwość prowadzenia obserwacji w kierunku rufy podczas manewrów portowych.  

Nadają sygnały optyczne podczas użycia tyfonu pneumatycznego (światło ciągłe pomarańczowe) oraz podczas wymijania się statków w torze wodnym (światło białe migające).

Pomieszczenie zlokalizowane w rufowej części statku z ustawionymi maszynami. Kiedyś maszyna parowa z kotłownią. Dziś maszynę stanowi silnik diesel SW680 Delfin1 o mocy 121kW (160KM).

Mocno przymocowany do szkieletu jednostki pływającej element spełniający rolę uchwytu cumowniczego. Polery najczęściej mają kształt słupa zakończonego płaskim „grzybkiem” lub zespawanej z rur litery H. Na nabrzeżach polery są stalowe lub betonowe (kiedyś były kamienne), na jednostkach pływających stalowe (wcześniej stosowano drewniane).

Najprostsze urządzenie sterowe służące do poruszania sterem jednostki pływającej, a mówiąc dokładniej, do wychylania płetwy sterowej. Najczęściej ramię nałożone bezpośrednio na głowicę trzonu steru, lub na górną część płetwy sterowej. Ramieniem tym operuje bezpośrednio sternik, trzymając je w ręku lub (przy stałych kursach) blokując w odpowiedniej pozycji np. liną. Rumpel współcześnie występuje tylko na małych jednostkach lub jako awaryjne przy awarii urządzenia sterowego.

Trwałe, wodoszczelne pokrycie zamykające od góry kadłub statku. Może być stalowe, drewniane lub wykonane z kompozytów. W nomenklaturze żeglarskiej nazywane jest dekiem lub pokładówką.

Element wyposażenia jednostki pływającej służący do unieruchomienia jej na wodzie przez zaczepienie o dno, niekiedy do hamowania oraz wykonywania manewrów. Kotwice wytwarzane są najczęściej ze stali kutej bądź walcowanej, rzadziej odlewane ze staliwa. Głównymi elementami konstrukcyjnymi kotwicy są trzon oraz łapy niekiedy zakończone pazurami. Istnieje kilka podstawowych typów kotwic, różniących się budową i kształtem, wszystkie jednak działają na tej samej zasadzie: statek rzuca kotwicę, a następnie, dryfując, zaczyna ją wlec. Zmniejszenie kąta pomiędzy liną kotwiczną a dnem zbiornika, spowodowane oddalaniem się statku, prowadzi do ułożenia kotwicy w taki sposób, że łapa lub łapy zagłębiają się w dnie. Kotwica stawia duży opór, utrzymujący statek w miejscu. Na KUNIE zamontowana jest kotwica czterołopatowa o wadze ok 90kg.

Łańcuch, do którego mocowana jest kotwica. Pomiędzy szeklę kotwiczną a łańcuch wstawia się krętlik zapobiegający skręcaniu się łańcucha. Łańcuchy kotwiczne przechowywane są w komorze łańcuchowej w dziobowej części kadłuba. Na pokład wyprowadzane są przez kluzy pokładowe na windę kotwiczną i dalej przez kluzy kotwiczne na zewnątrz. Na KUNIE łańcuch wybierany jest ręcznie a kotwica wyciągana jest za pomocą liny stalowej (zrywka) nawijanej na windę kotwiczną.

Rodzaj pędnika o napędzie mechanicznym, służący do napędzania statku motorowego. Przetwarza ruch obrotowy wału śrubowego na siłę naporu poruszającą statek. Spotykane są śruby wyposażone w dwie do siedmiu łopat. Śruby okrętowe stałe (o stałym skoku) stosowane są w układach napędowych z silnikami nawrotnymi, gdzie prędkość i kierunek poruszania się jednostki (naprzód/wstecz) regulowane są prędkością obrotową i kierunkiem obrotów głównego silnika napędowego statku. Na KUNIE zastosowano śrubę lewoskrętną czterołopatową.

Konstrukcja przestrzenna jednostki pływającej nadająca jej kształt oraz zapewniająca pływalność. Kształt i wytrzymałość kadłuba zależą od przeznaczenia jednostki i wymogów określonych przepisami.

Znaki na burtach statku oznaczają zanurzenie 1,5m – oznaczenia znajdują się po 2szt. na każdej burcie.

To małe, okrągłe okienko umieszczone w burcie lub w ścianie nadbudówki. Bulaj może być otwierany lub stały. Powinien być nie tylko całkowicie wodoszczelny, ale także odporny mechanicznie na uderzenia nawet największych fal. Szkło bulaja, najczęściej przezroczyste, jest mocne a jego grubość może dochodzić do 30 mm[a]. Bulaje są niewielkie, do 45 cm średnicy, osadzone w bardzo masywnych ramach.

Strona na statku śródlądowym, każda z połówek jednostki pływającej, rozdzielonych płaszczyzną symetrii kadłuba. Burty są dwie – lewa i prawa (patrząc od rufy w stronę dziobu jednostki).

Tylna część jednostki pływającej, zarówno w jej części nawodnej, jak i podwodnej. Istnieje wiele rodzajów form konstrukcyjnych ruf. Wraz z rozwojem żeglugi ulegały one modyfikacjom zarówno ze względu na wykorzystywany materiał, przeznaczenie statku, jak i panującą w danych czasach modę. Rufa może być zakończona pawężą zorientowaną prostopadle względem lustra wody lub pochyloną w kierunku rufy, czy dziobu jednostki. Rufa może wystawać nad powierzchnię wody, tworząc nawis rufowy.  

Przednia część kadłuba jednostki pływającej, w przekroju poprzecznym najczęściej w kształcie zbliżonym do trójkąta. Istnieje wiele form konstrukcyjnych dziobu. W dużym stopniu determinują one kształt kadłuba oraz ogólne wrażenie estetyczne. W przeszłości dzioby często ozdabiane były przez figury tzw. galiony lub aflastony. Kształt dziobów często zależał od mody panującej w danych czasach. Lodołamacze nie są głęboko zanurzone w części dziobowej dlatego napływają na taflę lodu i swoim ciężarem łamią lód.